3 lipca 130. rocznica urodzin FRANZA KAFKI (1883-1924) austriackiego pisarza pochodzenia żydowskiego. Urodził się i kształcił w Pradze. Studiował germanistykę i prawo. Narastające nastroje antysemickie, postępująca choroba (gruźlica krtani), a w końcu konflikt z ojcem wywarły silny wpływ na jego twórczość. Stworzył specyficznego bohatera literackiego z kompleksem upośledzeń współczesnego człowieka, nieprzystosowanego do uczestnictwa w procesach społecznych. Pisarz ukazywał stan zagubienia i bezsilności jednostki wobec mechanizmów władzy (tzw. sytuacja kafkowska). Był członkiem kilku praskich salonów literackich gdzie czytywał swoje opowiadania. Napisał m.in. Kompania karna (1919, wyd. pol.1995), Przemiana (1916, wyd. pol. 1961), Proces (1925, wyd. pol. 1936), Zamek (1926, wyd. pol. 1958), Dociekanie psa (1931, wyd. pol. 1988).
6 lipca 120. rocznica śmierci GUYA DE MAUPASSANT (1850-1893) francuskiego pisarza zaliczanego do nurtu naturalizmu i dekadentyzmu. Młodość i dzieciństwo spędził w Normandii. Jego twórczość zawierała silne akcenty satyry i krytyki społeczeństwa. Ukazywał zabarwiony ironią obraz francuskiego mieszczaństwa i urzędników, gdzie rządził egoizm, chciwość i okrucieństwo. Elementy satyry miały uświadomić ludziom wspólnotę w cierpieniu, obudzeniu w nich litości i solidarności. W latach 1872-1882 pracował w Ministerstwie Marynarki, potem Ministerstwie Oświaty. Było to źródłem nowych obserwacji wykorzystanych w późniejszych utworach poświęconych drobnomieszczaństwu. Autor m.in. Baryłeczki, wydanej w zbiorze Wieczory medańskie (1880, wyd. pol. 1952), Bel-Ami (1885, 1.wyd. pol. pt. Dziennikarz 1887), Piotr i Jan (1888, wyd. pol. 1913), Historia jednego życia (1883, wyd. pol. 1908).
19 lipca 120. rocznica śmierci WŁADIMIRA WŁADIMIROWICZA MAJAKOWSKIEGO (1893-1930) rosyjskiego poety i dramaturga. Jeden z twórców kubofuturyzmu. W latach 1911-1914 studiował w Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury w Moskwie. Swoją twórczością wspierał oficjalną propagandę sowiecką w walce z kontrrewolucją, klerykalizmem i drobnomieszczaństwem. Wywarł znaczący wpływ na twórców awangardowych wprowadzając do poezji język potoczny i techniki propagandowe kształtując swoisty system rytmiki i intonacji. Był założycielem ugrupowania literackiego “Lef” i redaktorem czasopisma “Lef” i “Nowyj Lef”. Napisał m.in. tragedia: Włodzimierz Majakowski (1913); wiersze: Wam! (1915), Moje odkrycie Ameryki (1925), Rozmowa z towarzyszem Leninem (1929); poematy: Obłok w spodniach (1915), Flet kręgosłupa (1915); komedie: Pluskwa (1929) i Łaźnia (1930).
23 lipca 184. rocznica śmierci WOJCIECHA ROMUALDA BOGUSŁAWSKIEGO (1757-1829) polskiego aktora, reżysera, pisarza, dramatopisarza. Kształcił się w kolegium pijarów w Warszawie, w Akademii Krakowskiej i w Szkołach Nowodworskich w Krakowie. Po dwuipółletniej służbie wojskowej w gwardii pieszej litewskiej w 1778 r. został aktorem Teatru Narodowego w Warszawie. Związany z tą sceną przez pół wieku, trzykrotnie był jej dyrektorem (1783-85, 1790-94, 1799-1814). W przerwach pełnił funkcję dyrektora teatrów Wilna i Lwowa. Nazywany “ojcem teatru polskiego”, wprowadził na scenę polską operę komiczną. Wystawiał dramy mieszczańskie i historyczne. Propagował ideologię oświecenia i wolnomularstwa. W 1801r. z własnych funduszy wybudował teatr w Kaliszu. Autor m.in. dramatów: Amant, autor i sługa (1778), Nędza uszczęśliwiona (1778, przeróbka utworu F. Bohomolca), Mieszczki modne (1780), Henryk VI na łowach (1792), Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale (wyst. 1794, wyd. 1841), Spazmy modne, czyli Tegowieczne małżeństwo (1797).
28 lipca 15. rocznica śmierci ZBIGNIEWA HERBERTA (1924-1998) polskiego poety, eseisty i dramatopisarza. Po wybuchu II wojny światowej zdał konspiracyjną maturę i rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza w Krakowie. Należał do AK. Po wojnie ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Podejmował sie różnych zajęć jako: ekspedient, kalkulator chronometrażysta, ekonomista projektant w Biurze Studiów i Projektów Przemysłu Torfowego. Był stanowczym i zdecydowanym przeciwnikiem doktryny komunistycznej. W swych utworach posługiwał się liryką maski i roli oraz doprowadzonymi do perfekcji mechanizmami ironii. Kawaler Orła Białego, laureat prestiżowego Złotego Mikrofonu przyznawanego przez Polskie Radio. Autor m.in. poezji: Struna światła (1956), Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Pan Cogito (1974); esejów: Barbarzyńca w ogrodzie (1962), Martwa natura z wędzidłem (1993).
31 lipca 60. rocznica śmierci KORNELA MAKUSZYŃSKIEGO (1884-1953) polskiego powieściopisarza, poety, felietonisty, autora książek dla dzieci i młodzieży. Studiował polonistykę i romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1915-18 był kierownikiem Teatru Polskiego im. Stanisławy Wysockiej w Kijowie. Od 1918 r w Warszawie recenzent teatralny m.in. “Rzeczpospolitej” i “Kuriera Warszawskiego”, felietonista “Świata”, “Wiadomości Literackich”. Za swoją twórczość otrzymał państwową nagrodę literacką w 1926 r i nagrodę PAL Złoty Wawrzyn w 1935 r. W 1936 r. został odznaczony krzyżem francuskiej Legii Honorowej za zasługi na polu działalności literackiej. Napisał m.in. wiersze, bajki dla dzieci: Bardzo dziwne bajki (1916, 6 wyd.), 120 przygód Koziołka Matołka (ks.1-4, 1933-34), Awantury i wybryki małej małpki Fiki Miki (ks.1-3, 1935-38); powieści dla dzieci: O dwóch takich co ukradli księżyc (1928, 14 wyd.), Panna z mokrą głową (1932, 16 wyd.); opowiadania: Rzeczy wesołe (1908, 15 wyd.), Perły i Wieprze (1915, 12 wyd.).